en dan is het al weer zomer en zitten we al weer halverwege de vakantie. Time goes fast when you'r having fun, zeggen we wel eens! En dat klopt zo enorm!
Net een weekje Praag achter de rug, geweldige tijd gehad. In Praag heb ik mijn team vocaal ondersteund tijdens de wereldclubkampioenschappen ultimate frisbee.. Zo ontzettend kicken om daar zo'n 4000 mensen die allemaal dezelfde passie hebben bijeen te zien, ook de dagen na het toernooi kwam je op verschillende plaatsen in de stad wel ultimate spelers tegen... Zelfs de dagen voor en na mijn tripje stonden in het teken van ultimate vrienden, eerst met leuke mensen die ken uit Canada en na mijn trip met mensen uit Amerika afgesproken; ultimate maakt de wereld maar klein ;-) Heb weer helemaal zin om zelf te gaan spelen en heb dan ook afgelopen donderdag met veel plezier weer een potje beach gespeeld, 5 dagen spierpijn als gevolg, maar het was de moeite waard! Nu op zoek naar mooie toernooien!
dinsdag 20 juli 2010
maandag 21 juni 2010
Huisje, boompje, beestje?
Groningen haalt landelijk nieuws met het onderwerp studentenhuisvesting. Op zaterdag 19 juni 2010 besteed de NOS een item aan dit onderwerp. In deze weblog een verbaasde reactie van raadslid van Student en Stad.
Zaterdagavond zat ik rustig op de bank toen ik op twitter een berichtje van de NOS zag over studentenhuisvesting in Groningen. Om 22.30 uur toch maar even het nieuws opgezet, want ik ben wel benieuwd wat er gebeurd is. Eerst wat nieuws over oranje en dan als tweede (!) item het huisvestingsgebeuren.
Ik ben verbaasd. Niet alleen over het feit dat dit het 2e item op het NOS-journaal is, maar ook omdat er niets nieuws wordt gemeld (gelukkig aan de ene kant, ik ben nog steeds helemaal up to date). De ‘problematiek’ waar over gesproken wordt is niet onbekend in Groningen. Een paar keer week staat er wel wat over studenten/jongerenhuisvesting in het Dagblad en ook wordt er vaak gesproken over dit onderwerp binnen de raad.
Op dat moment dacht ik, bijzonder dat het op een zaterdagavond zonder ‘speciale’ aanleiding op het landelijke nieuws komt. Ik had het me kunnen voorstellen wanneer de aanleiding was geweest een (van de vier) van de discussieavonden die over de plannen ‘Bouw Jong’ en de voorgenomen projecten voor jongerenhuisvesting, was ge-escaleerd (wat niet zo is, ze zijn namelijk bijzonder informatief geweest), maar zoiets dergelijks was niet de aanleiding.
Ik besloot zaterdag het erbij te laten (ondanks wat krabbeltjes en smsjes van vrienden hierover met de vraag: wat gebeurd daar in Groningen), omdat ik niets nieuws hoorde. Totdat ik vandaag de Groninger Internet Courant las en gebeld werd door NRC next. Ik denk dat er wel wat rechtgezet moet worden naar aanleiding van het bericht van de NOS.
Jongerenhuisvesting is namelijk niet nieuw, maar een langlopend dossier in Groningen. Groningen neemt ten opzichte van andere steden een bijzondere positie omdat studenten hier niet op een campus ergens buiten de stad worden neergezet, maar juist met de andere inwoners – de stadjers – samen in deze stad wonen. En dat maakt Groningen bijzonder.
Het is een feit dat de laatste jaren er veel meer jongeren naar de stad zijn gekomen in vergelijking met bijvoorbeeld 20 tot 30 jaar geleden en dat er niet voldoende (kwalitatief goede) woningen zijn bijgebouwd en de 15%-norm zijn ook ongunstige gevolgen kan hebben en dat er nu meer studenten gaan wonen in de schil- en buitenwijken en dat de verhouding student&stadjer is verhard. En zo zijn er nog vele feiten die genoemd kunnen worden, maar het is allemaal niet nieuw.
Er zijn twee voorwaarden die ervoor kunnen zorgen dat de ‘problematiek’ wordt opgelost: er moeten voldoende kwalitatief goede woningen komen en de verhouding tussen studenten&stadjers moeten worden verbeterd.
We gaan de komende jaren bouwen, en veel. In totaal moeten er 5600 eenheden voor jongeren komen (project ‘Bouw Jong’) en dat moet gebeuren in samenspraak met de stad. De eerste bijeenkomsten met Stadjers zijn geweest en nu zullen de plannen geconcretiseerd gaan worden. Maar dit is nog niet genoeg; voordat de eerste (permanente) huizen er staan, zijn we ook een paar jaar verder. Tot die tijd zal er de druk op de wijken hoog zijn. In januari hebben wij een motie ingediend (en is aangenomen) om te gaan inventariseren en projecten te ontwikkelen voor de periode 2014-2018, want dat is nodig omdat bovenstaand project niet voldoende huisvesting oplevert. Niet alleen jongerenhuisvesting is nodig, maar ook starterswoningen en gezinswoningen, zodat de doorstroom op gang kan komen en studentenkamers vrijkomen voor een nieuwe lichting studenten.
De tweede voorwaarde is de verhouding studenten&stadjers verbeteren. Omdat het bouwen van woningen niet over een nacht ijs gaat en de druk op de wijken dus hoog zal blijven, moeten we aan de slag met het verbeteren van de relaties binnen de stad. Niet elke student is een hard drinkende, zwaar brallende, chaosveroorzakende, nooit slapende en a-sociale persoon (gelukkig niet, maar er zijn natuurlijk rotte appels); maar dit is wel het beeld dat leeft in de media. En niet elke stadjer is een snel op zijn tenen getrapte, kan niets hebbende en snel geïrriteerde persoon (ook gelukkig niet, al zijn deze er ook); maar vaak gewoon benaderbaar. En dat geldt voor studenten niet anders.
Het gesprek moet op gang gebracht worden, het lijkt in de media wel alsof deze twee groepen wereldvreemd van elkaar zijn geworden, terwijl voorheen deze twee in harmonie leefden. Dus aan studenten: drink eens een kopje koffie met je buren en stel je netjes voor. Aan de buren: durf aan te bellen en te vertellen dat je de buurvrouw/man bent. Een gesprek is een dialoog en veronderstelt dus tweerichtingsverkeer, beide partijen moeten elkaar durven aan te spreken en op elkaars verantwoordelijkheden durven te wijzen (dus afspraken maken over onderhoud, geluid, enz.). Na een eerste kennismaking is het ook makkelijker om elkaar aan te spreken. Ook de gemeente en RUG en Hanze hebben een rol in de bewustmaking van hun nieuwe studenten.
In het najaar staat jongerenhuisvesting weer op de agenda van de raad, dan gaan we praten over de 15%-norm (vergunningsverplichting voor huizen met meer dan 3 studenten) per straat, de 0-DB norm, de plannen voor de grootschalige nieuwbouw, de geluiden uit de wijk en alles wat er verder nog mee te maken heeft. Ik was en ben verbaasd over het item van de NOS, vraag me nog steeds af waarom het nu uit de lucht is komen vallen en het interessant is geworden om als landelijk nieuws tentoongespreid te worden, vooral zo net voor het nieuwe studiejaar. Wij zijn er in ieder geval nauwlettend mee bezig en houden de vinger aan de pols.
Maar laten we niet vergeten dat Groningen een stad is voor Stadjers én Studenten.
Rebecca
Zaterdagavond zat ik rustig op de bank toen ik op twitter een berichtje van de NOS zag over studentenhuisvesting in Groningen. Om 22.30 uur toch maar even het nieuws opgezet, want ik ben wel benieuwd wat er gebeurd is. Eerst wat nieuws over oranje en dan als tweede (!) item het huisvestingsgebeuren.
Ik ben verbaasd. Niet alleen over het feit dat dit het 2e item op het NOS-journaal is, maar ook omdat er niets nieuws wordt gemeld (gelukkig aan de ene kant, ik ben nog steeds helemaal up to date). De ‘problematiek’ waar over gesproken wordt is niet onbekend in Groningen. Een paar keer week staat er wel wat over studenten/jongerenhuisvesting in het Dagblad en ook wordt er vaak gesproken over dit onderwerp binnen de raad.
Op dat moment dacht ik, bijzonder dat het op een zaterdagavond zonder ‘speciale’ aanleiding op het landelijke nieuws komt. Ik had het me kunnen voorstellen wanneer de aanleiding was geweest een (van de vier) van de discussieavonden die over de plannen ‘Bouw Jong’ en de voorgenomen projecten voor jongerenhuisvesting, was ge-escaleerd (wat niet zo is, ze zijn namelijk bijzonder informatief geweest), maar zoiets dergelijks was niet de aanleiding.
Ik besloot zaterdag het erbij te laten (ondanks wat krabbeltjes en smsjes van vrienden hierover met de vraag: wat gebeurd daar in Groningen), omdat ik niets nieuws hoorde. Totdat ik vandaag de Groninger Internet Courant las en gebeld werd door NRC next. Ik denk dat er wel wat rechtgezet moet worden naar aanleiding van het bericht van de NOS.
Jongerenhuisvesting is namelijk niet nieuw, maar een langlopend dossier in Groningen. Groningen neemt ten opzichte van andere steden een bijzondere positie omdat studenten hier niet op een campus ergens buiten de stad worden neergezet, maar juist met de andere inwoners – de stadjers – samen in deze stad wonen. En dat maakt Groningen bijzonder.
Het is een feit dat de laatste jaren er veel meer jongeren naar de stad zijn gekomen in vergelijking met bijvoorbeeld 20 tot 30 jaar geleden en dat er niet voldoende (kwalitatief goede) woningen zijn bijgebouwd en de 15%-norm zijn ook ongunstige gevolgen kan hebben en dat er nu meer studenten gaan wonen in de schil- en buitenwijken en dat de verhouding student&stadjer is verhard. En zo zijn er nog vele feiten die genoemd kunnen worden, maar het is allemaal niet nieuw.
Er zijn twee voorwaarden die ervoor kunnen zorgen dat de ‘problematiek’ wordt opgelost: er moeten voldoende kwalitatief goede woningen komen en de verhouding tussen studenten&stadjers moeten worden verbeterd.
We gaan de komende jaren bouwen, en veel. In totaal moeten er 5600 eenheden voor jongeren komen (project ‘Bouw Jong’) en dat moet gebeuren in samenspraak met de stad. De eerste bijeenkomsten met Stadjers zijn geweest en nu zullen de plannen geconcretiseerd gaan worden. Maar dit is nog niet genoeg; voordat de eerste (permanente) huizen er staan, zijn we ook een paar jaar verder. Tot die tijd zal er de druk op de wijken hoog zijn. In januari hebben wij een motie ingediend (en is aangenomen) om te gaan inventariseren en projecten te ontwikkelen voor de periode 2014-2018, want dat is nodig omdat bovenstaand project niet voldoende huisvesting oplevert. Niet alleen jongerenhuisvesting is nodig, maar ook starterswoningen en gezinswoningen, zodat de doorstroom op gang kan komen en studentenkamers vrijkomen voor een nieuwe lichting studenten.
De tweede voorwaarde is de verhouding studenten&stadjers verbeteren. Omdat het bouwen van woningen niet over een nacht ijs gaat en de druk op de wijken dus hoog zal blijven, moeten we aan de slag met het verbeteren van de relaties binnen de stad. Niet elke student is een hard drinkende, zwaar brallende, chaosveroorzakende, nooit slapende en a-sociale persoon (gelukkig niet, maar er zijn natuurlijk rotte appels); maar dit is wel het beeld dat leeft in de media. En niet elke stadjer is een snel op zijn tenen getrapte, kan niets hebbende en snel geïrriteerde persoon (ook gelukkig niet, al zijn deze er ook); maar vaak gewoon benaderbaar. En dat geldt voor studenten niet anders.
Het gesprek moet op gang gebracht worden, het lijkt in de media wel alsof deze twee groepen wereldvreemd van elkaar zijn geworden, terwijl voorheen deze twee in harmonie leefden. Dus aan studenten: drink eens een kopje koffie met je buren en stel je netjes voor. Aan de buren: durf aan te bellen en te vertellen dat je de buurvrouw/man bent. Een gesprek is een dialoog en veronderstelt dus tweerichtingsverkeer, beide partijen moeten elkaar durven aan te spreken en op elkaars verantwoordelijkheden durven te wijzen (dus afspraken maken over onderhoud, geluid, enz.). Na een eerste kennismaking is het ook makkelijker om elkaar aan te spreken. Ook de gemeente en RUG en Hanze hebben een rol in de bewustmaking van hun nieuwe studenten.
In het najaar staat jongerenhuisvesting weer op de agenda van de raad, dan gaan we praten over de 15%-norm (vergunningsverplichting voor huizen met meer dan 3 studenten) per straat, de 0-DB norm, de plannen voor de grootschalige nieuwbouw, de geluiden uit de wijk en alles wat er verder nog mee te maken heeft. Ik was en ben verbaasd over het item van de NOS, vraag me nog steeds af waarom het nu uit de lucht is komen vallen en het interessant is geworden om als landelijk nieuws tentoongespreid te worden, vooral zo net voor het nieuwe studiejaar. Wij zijn er in ieder geval nauwlettend mee bezig en houden de vinger aan de pols.
Maar laten we niet vergeten dat Groningen een stad is voor Stadjers én Studenten.
Rebecca
donderdag 20 mei 2010
Need to know or NEED to know
Eerder deze week in het nieuws en gister in de vergadering van Beheer en Verkeer heb ik me eerlijk gezegd verbaasd over de opstelling van de Stadspartij richting de wethouder Karen Dekker. 'Opstappen!', 'Ze houden ons informatie achter', en vele andere aantijgingen werden over de tafel de Oude Raadszaal ingeslingerd. Het 'leidend voorwerp' oftewel het onderwerp was de kostenoverschrijding van het project Damsterdiepgarage (over wat er precies speelde, zie ook de weblog van collega raadslid Mattias). De aantijgingen die gemaakt werden leken verdacht veel op de aantijgingen die de Stadspartij maakt in maart rondom de tram: 'we worden niet geïnformeerd'. De vraag die we ons als raadslid moeten stellen is vanaf welk moment wil je geïnformeerd worden?
Iedere partij heeft zo zijn of haar eigen ideeen wat het beste is voor de Stad en de mensen die in de stad wonen. Zodra een college gevormd is worden de verschillende ideeen bij een ambtenaar op tafel gelegd om te kijken of ze haalbaar en wenselijk zijn. Ook ideeen van de Raad kunnen op dezelfde tafel terecht komen. Er worden wat onderzoeken verricht, wat gesprekken gevoerd en een mening wordt door de ambtenaar (of door meerdere ambtenaren) gevormd. Dit gaat dan naar het college toe en zij bepaald of het voorstel overeenkomt met de wensen van het college en/of de raad. Vervolgens besluit zij dit voorstel voor te leggen ter beoordeling aan de raad. Vanaf dat moment spreken we van een collegestandpunt of een collegebesluit. Gaat de raad akkoord met het voorstel van het college dan spreken we van een geaccepteerd besluit en kan er begonnen worden met de uitvoering en houdt het college ons op de hoogte van de stand van zaken van alles wat met de uitvoering te maken heeft.
Om terug te komen op de vraag, vanaf welk stadium in de bovenstaande alinea zou ik als raadslid betrokken willen worden? Natuurlijk is het leuk om vanaf het begin aan op de hoogte te zijn van wat er speelt binnen de organisatie, wie doet wat en hoe wordt daar over gedacht. Maar als ik van alle projecten en besluiten etc. vanaf het begin af aan op de hoogte gehouden zou worden dan zouden er niet alleen te weinig uren in de dag zitten, maar ook met een collegezaal van het academiegebouw vol met mensen aan mijn zijde, zou ik niet genoeg tijd hebben om alle informatie tot me te nemen. Niet alleen vanwege het praktische aspect tijd, ook zou ik niet vanaf het begin moment geïnformeerd willen worden.
Voordat wij als raad besluiten over een voorstel is er in de meeste gevallen al een heel traject aan vooraf gegaan. Het moment dat wij als raad een besluit goedkeuren of een voorstel aannemen, is het moment dat ik op de hoogte gehouden wil worden. Maar ook dan hoef ik niet op de hoogte te worden gehouden van alle stappen die gezet worden. Hier komt voor mij de vraag 'need to know' om de hoek kijken. Welke informatie heb ik als raadslid nodig om mijn controlerende taak uit te oefenen en niet de vraag wat vind ik interessant om als raadslid te weten. Dus wanneer de begroting van een project wordt overschreden, of het project vertraging gaat oplopen, of als er andere complicaties zijn, dan wil ik dat horen van het college, zij is degene die het overzicht. heeft. Daarnaast word ik graag (met name bij langdurende en grote projecten) regelmatig voorzien van een update omtrent de stand van zaken van besluiten en projecten.
Raadsleden zijn vaak bang dat we niet voldoende geïnformeerd worden. Deze zorg komt voort uit het feit dat je als raadslid vaak een stap verder van de gemeentelijke organisatie afstaat als het college. Daarnaast word je als raadslid geacht om over elk onderwerp een mening te hebben in plaats van een aantal portefueilles, zoals dat het geval is bij de wethouders. Nu heeft ieder raadslid zijn eigen persoonlijke opvattingen of hij voldoende informatie krijgt of niet, daarvoor kan hij vragen stellen aan het college of bellen met de betrokken ambtenaren. Alleen hoef ik persoonlijk niet de politieke mening van een afzonderlijke ambtenaar te weten over een bepaald deel van een project, maar wil ik graag de mening van het college weten, want haar kan ik ter verantwoording roepen.
De titel van deze blog 'need to know or NEED to know', betekent dan ook niet meer dan de vraag naar informatie die ik als raadslid nodig heb om mijn drie taken uit te oefenen: volksvertegenwoordiging, kaderstelling en controleren en niet de vraag naar mijn interesse om te weten. Voor het antwoord op de vraag is vertrouwen nodig, vertrouwen dat het college ons tijdig en juist informeerd. In Groningen zijn we al een tijdje bezig om deze vertrouwensrelatie op te bouwen en te verzegelen (de zogenoemde 'cultuurverandering'), alleen moet vertrouwen wel van twee kanten komen. Dus mijn advies aan de Stadspartij is, blijf kritisch en scherp, maar ga niet schoppen voordat de bal voor uw voeten ligt.
Rebecca Krüders
Iedere partij heeft zo zijn of haar eigen ideeen wat het beste is voor de Stad en de mensen die in de stad wonen. Zodra een college gevormd is worden de verschillende ideeen bij een ambtenaar op tafel gelegd om te kijken of ze haalbaar en wenselijk zijn. Ook ideeen van de Raad kunnen op dezelfde tafel terecht komen. Er worden wat onderzoeken verricht, wat gesprekken gevoerd en een mening wordt door de ambtenaar (of door meerdere ambtenaren) gevormd. Dit gaat dan naar het college toe en zij bepaald of het voorstel overeenkomt met de wensen van het college en/of de raad. Vervolgens besluit zij dit voorstel voor te leggen ter beoordeling aan de raad. Vanaf dat moment spreken we van een collegestandpunt of een collegebesluit. Gaat de raad akkoord met het voorstel van het college dan spreken we van een geaccepteerd besluit en kan er begonnen worden met de uitvoering en houdt het college ons op de hoogte van de stand van zaken van alles wat met de uitvoering te maken heeft.
Om terug te komen op de vraag, vanaf welk stadium in de bovenstaande alinea zou ik als raadslid betrokken willen worden? Natuurlijk is het leuk om vanaf het begin aan op de hoogte te zijn van wat er speelt binnen de organisatie, wie doet wat en hoe wordt daar over gedacht. Maar als ik van alle projecten en besluiten etc. vanaf het begin af aan op de hoogte gehouden zou worden dan zouden er niet alleen te weinig uren in de dag zitten, maar ook met een collegezaal van het academiegebouw vol met mensen aan mijn zijde, zou ik niet genoeg tijd hebben om alle informatie tot me te nemen. Niet alleen vanwege het praktische aspect tijd, ook zou ik niet vanaf het begin moment geïnformeerd willen worden.
Voordat wij als raad besluiten over een voorstel is er in de meeste gevallen al een heel traject aan vooraf gegaan. Het moment dat wij als raad een besluit goedkeuren of een voorstel aannemen, is het moment dat ik op de hoogte gehouden wil worden. Maar ook dan hoef ik niet op de hoogte te worden gehouden van alle stappen die gezet worden. Hier komt voor mij de vraag 'need to know' om de hoek kijken. Welke informatie heb ik als raadslid nodig om mijn controlerende taak uit te oefenen en niet de vraag wat vind ik interessant om als raadslid te weten. Dus wanneer de begroting van een project wordt overschreden, of het project vertraging gaat oplopen, of als er andere complicaties zijn, dan wil ik dat horen van het college, zij is degene die het overzicht. heeft. Daarnaast word ik graag (met name bij langdurende en grote projecten) regelmatig voorzien van een update omtrent de stand van zaken van besluiten en projecten.
Raadsleden zijn vaak bang dat we niet voldoende geïnformeerd worden. Deze zorg komt voort uit het feit dat je als raadslid vaak een stap verder van de gemeentelijke organisatie afstaat als het college. Daarnaast word je als raadslid geacht om over elk onderwerp een mening te hebben in plaats van een aantal portefueilles, zoals dat het geval is bij de wethouders. Nu heeft ieder raadslid zijn eigen persoonlijke opvattingen of hij voldoende informatie krijgt of niet, daarvoor kan hij vragen stellen aan het college of bellen met de betrokken ambtenaren. Alleen hoef ik persoonlijk niet de politieke mening van een afzonderlijke ambtenaar te weten over een bepaald deel van een project, maar wil ik graag de mening van het college weten, want haar kan ik ter verantwoording roepen.
De titel van deze blog 'need to know or NEED to know', betekent dan ook niet meer dan de vraag naar informatie die ik als raadslid nodig heb om mijn drie taken uit te oefenen: volksvertegenwoordiging, kaderstelling en controleren en niet de vraag naar mijn interesse om te weten. Voor het antwoord op de vraag is vertrouwen nodig, vertrouwen dat het college ons tijdig en juist informeerd. In Groningen zijn we al een tijdje bezig om deze vertrouwensrelatie op te bouwen en te verzegelen (de zogenoemde 'cultuurverandering'), alleen moet vertrouwen wel van twee kanten komen. Dus mijn advies aan de Stadspartij is, blijf kritisch en scherp, maar ga niet schoppen voordat de bal voor uw voeten ligt.
Rebecca Krüders
Abonneren op:
Posts (Atom)